Skip to main content

Sa Isang Iglap : Pag-amin (PART 1)

Hindi ko namalayan na iniisip na pala kita. Akala ko naaalala ko lang 'yung mga bagay na nangyari sakin sa isang buong araw. Akala ko normal lamang na maglaro ka sa imahinasyon ko dahil bahagi ka ng labing-dalawang oras ko sa kalsada. 

Nagtataka lang ako.

'Nung una, isang tipikal na araw lamang ang pagpasok sa opisina. Isang tipikal na oras lamang ang paghikab sa jeep ng dalawang oras. Isang tipikal na minuto lamang ang pagtambay sa cafeteria nang nag-iisa. Pero ngayon parang ang mga bahaging iyon ay hindi na mauulit kasi dumating ka.

Nagtataka lang ako.

Sanay akong mag-isa. Lahat ata ng bagay ginagawa ko ng walang tulong. Kumakain sa labas ng mag-isa, nagkakape sa labas ng mag-isa, bumibili ng libro mag-isa, tumatambay sa Happy Lemon ng mag-isa. Pero ngayon tinatanong ko sa sarili ko kung pwede ba kitang yayain minsan? Tambay naman tayo. 

Nagtataka lang ako.

Bago ka dumating, isa akong pribadong tao, misteryoso sa paningin ng iba. Lahat sinasarili ko, ayoko ng may nakakaalam, ayoko ng tsismosa at tsismoso. Ayoko ng maraming tanong kasi ayoko rin ng maraming sagot.

Nagtataka lang ako.

Pero ngayon, pinipilit kong maging bukas sa buhay ko... lalo na pagdating sayo. Pinipilit ko paunti-unti kasi alam kong magugustuhan mo. May mga oras na hindi ko nagagawa 'yung mga bagay na magpapasaya sayo, nakikita ko na lang may luha ka sa mga mata. Hindi ko alam kung dahil ba sa akin. Kasi kung ganoon, nasasaktan din ako.

Nagtataka lang ako.

Isang araw, nag-usap tayo na maghihintayan papasok sa opisina, nauna kang dumating ngunit hindi kita agad nakita sa kinatatayuan mo. Hinanap kita at nang makita ko ang tindig mo, napangiti ako, lumundag 'yung puso ko, kasi iyon ang unang pagkakataon na nakaramdam ako ng hindi ordinaryong saya. Hindi ko pa maipaliwanag dati kasi alam kong napakaaga pa para sabihin na isa iyong pagmamahal.

Nagtataka lang ako.

Pangalawang araw, ako naman ang nauna sa usapan natin. Nakatindig ako kung 'san kita lagi nakikita. Hinihintay kita. Makalipas ang ilang minuto nakita kita. Nagmamadali, tumatakbo paakyat sa footbridge kasi ang akala mo nandoon ako sa kabilang kalye. Sa puntong iyon, aaminin ko na hindi talaga kita tinawag. Pinagmasdan lang kita habang hingal na tumatakbo sa taas. Hindi ko lang sinabi sayo kasi nagulat ako sa ginawa mo. Napaisip tuloy ako kung ano ba ang mayroon sa akin? Hindi naman ako maganda, at hindi din mayaman. Napaluha ako sa sandaling iyon. Hindi ko lang pinahalata sayo.

Nagtataka lang ako.

Naulit nang naulit ang mga ginagawa mo na nakaka-catch ng atensyon ko. Hindi ko ba alam. Parang nakuha mo na ako mula nung tumakbo ka pataas ng footbridge. Doon siguro ito nagsimula. 

Nagtataka lang ako 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Lowell Thomas and A short-cut to Distinction

ALPHABET SERIES /part 12/ The ability to speak is a short-cut to distinction. It puts a man in the limelight, raises him head and shoulders above the crowd. And the man who can speak acceptably is usually given credit for an ability out of all proportion to what he really possesses. Dale Carnegie claims that any man can talk when he gets mad. He says that if you hit the most ignorant man in town on the jaw and knock him down, he will get on his feet and talk with an eloquence, heat, and emphasis that would have rivaled William Jennings Bryan in his palmiest days. He claims that almost any man can speak acceptably in public if he has self-confidence and an idea that is boiling and stewing within him. The way to develop self-confidence, he says, is to do the thing you fear to do and get a record of successful experiences behind you. -- from the book How to Win Friends and Influence People by Dale Carnegie <A short-cut to Distinction by Lowell Thomas> ...
Post a Comment
Read more

Kudos for your Attitude

ALPHABET SERIES /part 11/ There are situations that can never be replace with just simple hello and  bitter goodbyes. Sometimes, you have to complicate matters and talk about the things that are bothering you. Cry. That's okay. Laugh about it. Fine. Senseless action? Well, just hug me. And do not push me away. I'll go by myself. Remember that.
Post a Comment
Read more

One Hundred

There are songs behind all those smiles and there are anthems behind all those sadness. But I always find myself creating anthems. Isn't the world more cruel than Ares? Or this is just my mind full of inconsistencies and fragments of overwhelming grief? I sat at the corner facing the darkness of a room and holding my cheap and out of tune guitar. I write it. All my feelings are processing in just a single drop of blood. It is so amazing how the blood runs through a piece of paper transforming itself into an organize tint. The tint says it all. First, that I am waiting to see your face. Hoping that on one enchanting day, I will see your glooming smile, your soft lips and the overly wonderful lashes playing on your eyes in that fast food chain and are awaiting my return. Second, that I will receive this one simple and sweet message; "I miss you." Third, that we will be able to hold each others hands while walking in the busy street full of honking and shouting. Fourth,...
Post a Comment
Read more