Skip to main content

DAIGDIG SA INIT

   














ALPHABET SERIES /part 4/



 " Siguro nga sasalungat ang ulan kapag sinabi kong katulad ito ng mga luhang nakita ko."



    Sa tuwing lalabas ako ng bahay, sinasaisip ko palagi ang mga magagandang posibilidad na mangyayari sa isang araw, THINKING OF POSITIVE THINGS ika nga. At ngayon ngang araw na ito, nandito muli ako sa harap ng bahay namin, syempre balik sa dating gawi...

    Inhale.
    Exhale.
    Kalimutan ang kalungkutan.
    Isuot ang ngiti.
  
   Sabay salpak ng dumadagundong na musika sa aking tenga. Sakto, tinutugtog sa mp3 player ko ang positive vibration ng paborito kong reggae band na Tropical Depression. Ayos, magiging maganda ang araw ko.
    Pagkababa ko ng pedicab, ngiti agad ang ibinayad ko kay Manong Drayber sabay lakad papunta sa sakayan ng dyip. Ang daming pasahero. Rush hour kasi ng umagang 'yon pero nakakita pa rin ako ng dyip na walang sakay sa tabi ng drayber. Dali-dali akong tumakbo para hindi maunahan ng iba pang nagmamadaling pasahero. Katulad ng iba, gusto ko ring umupo sa kanang upuan katabi ang drayber. Hindi dahil sa type ko ang drayber o ayoko lang mag-abot ng bayad ng ibang pasahero, kundi dahil sa pwesto na 'yon, matatanaw ko ng maigi ang binabaybay naming service road. Kasama na dito ang mga taong nag-uunahang sumakay sa nakatigil na bus; ang stop light na halos trenta minutos bago mag green; mga batang nagpapakilalang badjao na sumisilip at kumakatok sa mga mamahaling iwas-dumi-na-bintana ng mga hari at reyna; mga tumatawid na pasaway na tao sa NO JAYWALKING  zone at "BAWAL TUMAWID, NAKAMAMATAY" banner; at mga taong grasa na bising bisi sa kausap nilang "INVISIBLE MAN."



    Ito lang naman ang dahilan ko. Sa madaling salita, ang makita ko ang kalagayan ng ginagalawan kong lipunan na masaya at kuntento na sa paulit-ulit na pamumuhay.

    Bigla akong nalungkot.



    Trapik na naman. Hindi ko maiwasang hindi sumimangot. Idagdag pa dito ang kalunos-lunos na kalagayang nakita ko...
    Isang matandang babaeng nakaupo sa kumpol ng basura at sari-saring basahan sa ilalaim ng poste. Pinagmasdan ko siya. Minsan bumubuka ang bibig dahil kausap nga niya si Invisible Man at minsan naman, nakatunghay lang siya sa mga dumadaang sasakyan sa harap niya.
    Malungkot ang kanyang mga mata.
    Nakahahabag.



    Hindi lang ang matandang babaeng iyon ang nakita ko. Napansin ko rin ang lalaki na animo'y barangay tanod na naglalakad paroon at parito, habang ang kanyang isang kamay ay nandun sa loob ng kanyang sira sirang pantalon. May mahabang buhok at may lumang panyo na nakatali sa kanyang ulo. Sa unang tingin, aakalain mong si Captain Jack Sparrow ng epic movie na Pirates of the Carribean.



    Sa wakas, malapit na rin ako sa aking pupuntahan. At kung babalikan ko ang maikling paglalakbay sa reyalidad, hihilingin ko lang na sana ay scripted na lang ang lahat ng nakita ko at ito ay isa lamang sa libo-libong istorya na inilalarawan ng malikhaing gawa sa telebisyon. At sana ang mga taong pinagkaitan ng kaligayahan ay sila palang mga bidang artista sa malaking produksyon na ito.



    Siguro nga sasalungat ang ulan kapag sinabi kong katulad ito ng mga luhang nakita ko. Dahil kapag ang ulan ang   pumatak, wala itong pakialam  kung may masaktan man ngunit kapag luha ang dumaloy, siguradong masasaktan at makikialam ang puso.






    

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Pico de Loro: First Hike, Pers Lab

I'd never got an opportunity to update my blog for months now until this first experience of mine left me under the varying scenes of clouds and land all in one frame. I felt so ecstatic not just because I had conquered my first ever mountain experience regardless of screaming sky and clay of mud but also the change of the setting had improved my system. Imagine from the hustle and bustle of street life to the peaceful and euphoric sounds of crickets one will appreciate that nature is indeed God's way of saying, "Take your break child. Go. Breathe my fresh air and see how paradise was like during Genesis." It had never occurred in my indefatigable mind that I would automatically shuts down my fear and let my feet drag me higher and be on the summit. Despite of decreasing air in my lungs and the aches of my body (especially my feet) I was relieved when I saw butterflies flying enthusiastically around us! And I ha...
Post a Comment
Read more

Lowell Thomas and A short-cut to Distinction

ALPHABET SERIES /part 12/ The ability to speak is a short-cut to distinction. It puts a man in the limelight, raises him head and shoulders above the crowd. And the man who can speak acceptably is usually given credit for an ability out of all proportion to what he really possesses. Dale Carnegie claims that any man can talk when he gets mad. He says that if you hit the most ignorant man in town on the jaw and knock him down, he will get on his feet and talk with an eloquence, heat, and emphasis that would have rivaled William Jennings Bryan in his palmiest days. He claims that almost any man can speak acceptably in public if he has self-confidence and an idea that is boiling and stewing within him. The way to develop self-confidence, he says, is to do the thing you fear to do and get a record of successful experiences behind you. -- from the book How to Win Friends and Influence People by Dale Carnegie <A short-cut to Distinction by Lowell Thomas> ...
Post a Comment
Read more

One Hundred

There are songs behind all those smiles and there are anthems behind all those sadness. But I always find myself creating anthems. Isn't the world more cruel than Ares? Or this is just my mind full of inconsistencies and fragments of overwhelming grief? I sat at the corner facing the darkness of a room and holding my cheap and out of tune guitar. I write it. All my feelings are processing in just a single drop of blood. It is so amazing how the blood runs through a piece of paper transforming itself into an organize tint. The tint says it all. First, that I am waiting to see your face. Hoping that on one enchanting day, I will see your glooming smile, your soft lips and the overly wonderful lashes playing on your eyes in that fast food chain and are awaiting my return. Second, that I will receive this one simple and sweet message; "I miss you." Third, that we will be able to hold each others hands while walking in the busy street full of honking and shouting. Fourth,...
Post a Comment
Read more